Her en der zijn gezellige zitjes (geen plastic tafels maar van hout) waar heerlijke versnaperingen genuttigd kunnen worden. Bruggen die gebouwd zijn, zijn ware kunstwerken. Voor de bavianen is een geweldige arena gebouwd. Olifanten hebben een megaverblijf en ook een douche tot hun beschikking waar ze zichtbaar van genieten. Vlinders zo prachtig en groot, die vlak langs je vliegen. Eigenlijk is er zo veel te zien dat dit om een abonnement vraagt, hetgeen wij dus ook maar onmiddellijk hebben geregeld.

In de periode nadat wij het park hadden bezocht, bereikten met name negatieve geluiden over dit prachtpark ons: er ontbraken bordjes met informatie over de dieren die te zien waren, er waren te weinig dieren en aangezien er ook een paar attracties waren, was het park vlees noch vis: geen dierentuin maar ook geen attractiepark.
​
Onbegrijpelijke kritiek, althans zo ervaren wij dit. Wij vinden die bordjes juist een dissonant in deze zo goed nagebootste natuurlijke omgeving. Door bordjes word je uit de beleving getrokken, terug naar de werkelijkheid, namelijk dat je in een dierentuin bent in plaats van in de natuur. En mocht het onverhoopt toch zo zijn dat je niet weet dat je naar een olifant kijkt, dan zijn er andere manieren de betreffende diersoort te determineren dan via een bordje. Benader bijvoorbeeld eens een andere bezoeker met de vraag of diegene weet wat voor dier dit is met grote oren en slurf. Of google eens op je mobiele telefoon, die inmiddels iedereen bij zich draagt.

Dat er veel minder dieren zijn is juist een verrijking. Ik voel mij bijvoorbeeld niet meer bezwaard nu ik zie dat alle dieren een riant onderkomen hebben. Veel meer ruimte en afleiding dan eerder. En het is natuurlijk een dierentuin! Door de weinige attracties die er zijn, voel je je meer verbonden met de dieren die je ziet en met de natuur. De attracties staan ten dienste aan de dierentuin en belichten de dieren op een wijze die het sensationeel maakt.
Kortom: een geweldig mooi diervriendelijk park en een enorme aanwinst voor Noord-Nederland.
Maar...... waar ik helemaal niemand over heb gehoord en waar wij ons ontzettend aan hebben geërgerd is dat in het park geen rookverbod geldt. Onbegrijpelijk en een hele grote fout. We weten dat het rook ontmoedigingsbeleid van de regering tot een forse reductie van rokers heeft geleid (in plaats van 33% roken nu nog 20%). Dierentuinen zijn juist trekpleisters voor kinderen en die hebben met name last van rook en zijn ook veel kwetsbaarder als meeroker.
​
Dus bazen van Wildlands, aan u het klemmende verzoek alsnog een rookverbod uit te vaardigen. De bordjes voor de andere criticasters komen er immers ook.
    

Omgekeerd gebeurt het ook dat ik contact leg met de media met het verzoek aandacht aan een zaak te schenken. Zo ook in de zaak betreffende Sharleyne, het meisje van slechts 8 jaar dat in juni van 2015 van de 10e verdieping van een flat in Hoogeveen omlaag gekomen is. Ik schreef daar in de vorige uitgave van STAD mijn column over.

Zembla toonde zich meer dan bereid een uitzending aan deze afschuwelijke zaak te besteden. Met mij waren zij van mening dat deze kwestie tot op de bodem uitgezocht moest worden. Een taak van de politie en het Openbaar Ministerie (O.M.) maar als die tekort schieten, dan komen deze onderzoeksjournalisten zeer goed van pas.

Het O.M. besloot immers na een relatief kortdurend onderzoek, het boek te sluiten: de zaak werd geseponeerd waarmee dan in feite de zaak tot een einde is gebracht. Vader liet het hier niet bij zitten en nam mij in de arm. Daarop heb ik een zogenaamde artikel 12 procedure opgestart. In die procedure kan het gerechtshof het O.M. bevelen het strafrechtelijk onderzoek te heropenen dan wel de verdachte te vervolgen.

Een slachtoffer of nabestaande heeft in geval van een sepot geen recht op een afschrift van het dossier. Wel bestaat het recht op inzage. Ten tijde van het aanhangig maken van een artikel 12 procedure heb ik meestal nog geen dossier onder ogen gehad. Ik ben dan voor informatie afhankelijk van hetgeen ik van de cliënt of vanuit de media heb vernomen. Zo ook in de onderhavige zaak.

Na een schier oneindig geharrewar met het O.M. om het dossier ter inzage te krijgen - en beloften over toezending hiervan aan vader en aan mij niet werden nagekomen - heb ik pas onlangs, onder toezicht van een medewerkster van het O.M. en bewakingscamera’s, het dossier mogen inzien.

Enkele dagen later had ik een afspraak voor de opnames in Hilversum. Zembla had reeds bergen werk verzet. De onderzoeksjournalist was tot de overtuiging gekomen dat er maar zeer beperkt onderzoek verricht was naar de toedracht van het overlijden van Sharleyne. Ik kon hem dat, na lezing van het dossier, bevestigen.

Moeder was en is de enige verdachte in deze zaak. Zij suggereerde dat haar dochter zelfmoord zou hebben gepleegd. Verder beroept ze zich op haar zwijgrecht. De focus van het onderzoek heeft met name op dit zelfmoordscenario gelegen. In hoeverre dit een realistisch scenario is? Wellicht door tunnelvisie belemmerd, is dit niet onderzocht!

Zembla maakt in mijn optiek inzichtelijk in hoeverre de hulpverleningsinstanties maar ook het O.M. in deze trieste zaak hebben gefaald. Hopelijk leidt dit er  toe dat het Gerechtshof het onderzoek laat heropenen in de hoop en de verwachting dat de werkelijke toedracht van het overlijden van Sharleyne alsnog wordt achterhaald. Dat is het laatste wat we nog voor haar kunnen betekenen.

We wachten af.

Buurtbewoners leggen bloemen en knuffels op de plek des onheils. Het journaal besteedt aandacht aan de zaak. Natuurlijk vragen mensen zich af wat er in hemelsnaam is voorgevallen. Wie was dat meisje, uit wat voor gezin kwam ze? Omwonenden praten met de media. Moeder zou niet goed voor haar hebben gezorgd. Het meisje kreeg geregeld niet te eten. Ze zwierf ook vaak `s nachts op straat. Het "niet-pluis gevoel "overheerste.
Er vindt strafrechtelijk onderzoek plaats. 
Vader, van moeder gescheiden, is vanzelfsprekend ontroostbaar. Zijn kleine meiske van slechts 8 lentes jong, is niet meer. Hij is er van overtuigd dat ze vermoord is. Hoe kan hij verder leven zonder haar?
Het strafrechtelijk onderzoek neemt slechts enkele weken in beslag. Vader heeft geen idee wat het onderzoek tot dan toe heeft opgeleverd. Moeder is in ieder geval weer op vrije voeten gesteld.

Het Openbaar Ministerie nodigt vader uit voor een gesprek. Hem wordt verteld dat het onderzoek niet een verdenking heeft opgeleverd wat in een strafrechtelijke veroordeling zou kunnen resulteren. Het sepot (een beslissing om niet te gaan vervolgen) wordt hem medegedeeld. Vader is in shock: niet te bevatten noch te verteren dat hiermee de kous af zou zijn. Zijn dochtertje is van de 10e verdieping omlaag gestort, moeder zwijgt in alle toonaarden, er zijn van het gebeuren geen getuigen en dus moet het hier maar eindigen?! Dan te bedenken dat vader ruim 3 jaren achtereen met jeugdzorg instanties heeft getracht zijn dochtertje in veiligheid te brengen. Er speelde zich van alles af in die flat, die al jaren op afbraak stond en waar zich duistere figuren ophielden. Bovendien was moeder zwaar aan de drank en was niet in staat haar dochtertje liefde, aandacht en zorg te bieden die ieder kind nodig heeft. Waarom zwijgt een moeder als zij kan verklaren over de nacht waarin haar dochtertje stierf? Wat heeft zij te verbergen? Iedere verdachte heeft uiteraard het recht te zwijgen maar een moeder? Heeft die niet de morele plicht te spreken?
​
Hetgeen vader jaren bevreesde was bewaarheid geworden: Sharleyne was dood.
Via een zogenaamde artikel 12 Sv procedure probeer ik voor vader een heropening van het onderzoek te bewerkstelligen. Het onderzoek dat tot dusverre is verricht lijkt niet compleet. Het OM heeft zich er te gemakkelijk van afgemaakt, althans daar lijkt het op. Andere scenario’s zoals slaapwandelen en suïcide kunnen vrijwel uitgesloten worden. Dan resteert moord of doodslag. Het meest zware vergrijp dat ons wetboek van strafrecht kent.  Een sepot kan of mag dan niet aan de orde zijn. Meisjes van 8 jaar komen toch niet zomaar uit de lucht vallen?

​Twee dames deden onafhankelijk van elkaar aangifte tegen een hulpverlener die hen beiden jarenlang had begeleid. Hij was psycholoog; althans dat dachten zij, en hij hielp hun middels een PGB (Persoons Gebonden Budget) met de financiën; althans dat dachten zij.
Beide vrouwen hadden, voordat zij met de "psycholoog" in contact kwamen, te kampen met ernstige psychiatrische problematiek. Ze waren bovendien allebei slachtoffer van seksueel geweld in hun kinderjaren. Meneer de hulpverlener zou ze er weer bovenop helpen; althans dat dachten zij.

Niets bleek minder waar: hij maakte ze geestelijk helemaal afhankelijk van hem, hij isoleerde ze van hun omgeving en misbruikte ze in seksueel en financieel opzicht en dat jaren achtereen. De ene dame zat 4 jaren in deze hel en de andere zelfs 10!
De bewijzen tegen de dader hadden zich opgestapeld: seksuele/pornografische teksten via whats app, sms, mail en Skype en zelfs, omdat hij daarop kickte, een tweetal filmopnames waarin hij seks heeft met één van zijn slachtoffers.

Desondanks presteerde de verdachte het om te blijven ontkennen dat hij zich aan misbruik van deze dames had schuldig gemaakt. De berichten zouden door één van de slachtoffers via zijn computers zijn verzonden en van de filmopnames beweerde hij, dat niet hij het was die de vrouw penetreerde maar iemand die erg veel op hem leek. En als hij het al was, dan had ze zijn hoofd en of lichaam er in gemonteerd. Afgezien van het feit dat hij geen tweelingbroer bleek te hebben, rapporteerde het NFI (Nederlands Forensisch Instituut) dat met de film niet gerommeld was. Zou iemand dat al hebben gedaan, dan zou daarvoor bovendien zeer geavanceerde apparatuur nodig zijn geweest en had degene, die de opnames gemanipuleerd zou hebben, zijn roeping gemist.
In opdracht van de verdediging van de verdachte moest het slachtoffer haar geslachtdelen laten filmen door het NFI, ter vergelijking, omdat de verdachte beweerde dat het niet haar edele delen waren (haar gezicht was niet in beeld) die op het filmpje vastgelegd waren. Voor haar was dit zo vernederend dat ze vervolgens compleet is ingestort. Een zeer slachtofferonvriendelijk verhoor leidde voor die tijd al tot een zelfmoordpoging.

De verdachte moest zich onlangs voor de strafrechter verantwoorden. Hij bleef vasthouden aan zijn standpunt, dat niet hij in het pornofilmpje acteerde en de gefilmde geslachtsdelen niet aan zijn "patiënte" toebehoorden. Kortom het NFI was niet deskundig genoeg.
Beide slachtoffers waren in de zittingszaal. Ik heb voor hen schadevergoeding gevraagd. Voor het ene slachtoffer smartengeldvergoeding van € 30.000 en het andere € 50.000,-. Of een bedrag wordt toegekend, is nog maar zeer de vraag. De rechtbank vroeg mij, nadat ik net met mijn pleidooi was gestart, hoeveel tijd ik dacht nodig te hebben want "het was immers al zo laat." Beschamend voor de slachtoffers die zoals voornoemd door het slijk gehaald waren en die 3 jaren na de aangifte een luisterend oor verdienden; althans dat dachten zij.

​Cecil, de prachtige Zimbabwaanse leeuw van 13 jaar die al jaren werd gevolgd in het kader van een onderzoeksprogramma, is vermoord. Net als de moslimgemeenschap in Srebrenica waande hij zich veilig, maar Walter P.  (55) en zijn handlangers waren hem te slim af. Met een stuk vlees is hij de enclave uitgelokt en vervolgens met pijl en boog aangeschoten. Daarna hebben ze Cecil zo’n 40 uur op de hielen gezeten, waarna hem het fatale schot, met mogelijk ook een Walther P., is toegediend.
Cecil werd gevild en zonder kop gevonden. Prachtig zo’n King van de Hwange National Park aan de muur en een kleed van zijn huid voor het haardvuur. Maar zo ver kwam het uiteindelijk niet.
 
Walter P. is zijn rijkeluisleventje niet meer zeker: hij is ondergedoken en wordt mogelijk aan Zimbabwe uitgeleverd. De jacht is zeg maar geopend! 

​Kerels die zich op de een of andere manier uitsloven, doen dat voor de vrouwtjes, toch? Althans die overtuiging heb ik. Kijk naar die vele kale gerimpelde bebrilde hoofden en dikke buiken in Porsches! Je hoort dan wel eens dat het berijden van een Porsche hun ultieme jongensdroom was. Maar het zijn geen jongens meer en dat lijken ze zich niet te realiseren. Het fysiek onvermogen laat zich dan eenvoudig compenseren door de pk’s onder de glanzende motorkap of trillend en brullend tussen de benen door de krachtige Harley. Het wordt een soort pik meten. Wij vrouwen zien dat natuurlijk wel. Wat mankeert deze mannen van een zekere leeftijd eigenlijk? Balstgedrag om andere mannen te imponeren en de vrouwtjes te lokken. Op vrouwen maken ze geen indruk. Ze worden uitgelachen zelfs. 
 
Om Walter P. is en wordt niet gelachen. Menigeen wil zijn kop aan de muur. Walter is voorlopig wel uitgejaagd en zal zijn hoogtepunten uit andere geneugten des levens moeten halen. Walter jongen, het wordt denk ik tijd voor een Porsche of een Harley om je King of The Jungle te voelen!

​Wij houden van Terschelling. Zodra de gelegenheid zich voordoet, zijn wij daar te vinden. Zelfs bij onze hond, een zwarte herder van tien jaar oud, verschijnt een glimlach rond de snuit zodra we aan boord stappen richting ons eiland. Onze stacaravan "de Krekel” was aan vervanging toe, maar wat dan? Huizen zijn daar onbetaalbaar en dan heb je niet eens een huis op eigen grond. Vrijwel alle grond behoort in eigendom toe aan Staatsbosbeheer. Bovendien is een camping ook wel erg gezellig, mede voor onze beide jongens. We besloten een chalet aan te schaffen. 
 
Een dergelijk bouwwerk is in feite een moderne stacaravan. Hij is zelfs aan de onderkant van twee grote wielen voorzien. Volgens mij worden stacaravans niet eens meer gebouwd en kom je dus vanzelf in geval van vervanging uit op een chalet. 

De plaatselijke doe-het-zelf-zaak werd benaderd voor horren en screens. De eigenaar daarvan hoorde van ons nieuwe chalet en wist zich nog te herinneren dat hij eerder dezelfde diensten had geleverd voor onze caravan. Hij verontschuldigde zich een paar keer toen hij zichzelf er op betrapte dat hij het chalet per abuis caravan noemde, niet wetende of dat bij ons gevoelig zou liggen. Een paar dagen later waren we weer bij hem in de zaak. Het chalet werd toen zelfs door hem "huis" genoemd, waarop ik hem liet weten dat het een chalet was of eigenlijk een caravan. Dat vond hij ook, maar ja, je weet maar nooit!
 
Een goede vriendin van mij woonde in Amsterdam Oud-Zuid (relevante toevoeging) aan de Valeriusstraat. Je woont dan echt op stand. Naar Groningse maatstaven echter is de behuizing bekrompen en de tuinen mogen al helemaal geen naam hebben: postzegels zijn het. Ik had het altijd over hun plaatsje, want meer was het ook niet. Geïrriteerd liet ze mij weten dat het geen plaatsje was, maar een tuin! Dat lag kennelijk toch gevoelig.
​
Ons chalet noemen wij in het vervolg onze mobiele bungalow. Klinkt mooi, toch?

Mijn Engels is weliswaar van een hoger niveau dan die van de middelbare school tijd (ik heb zelfs aan Kings College, universiteit in Londen, gestudeerd) maar evengoed blijft het lastiger lezen dan een Nederlandse brief. Wat mij met name uitermate stoorde was de brutaliteit en arrogantie om in het Engels in plaats van het Nederlands te reageren. Ik besloot ze een koekje van eigen deeg te geven en stuurde mijn confrère de volgende brief.

Moi,

Ik heb n braif van joe kreeng moar dai is nait int Nederlaands schreemn. We motn natuurlijk wel de zulfde toal schriemn aanders begriepn wie mekoar nait. Dus nogmoals een reaksie groag moar dan in usse toal.
Nou, ik heur t wel.

Moi

Het bleef opvallend stil aan de andere kant. Taal noch teken. Waarschijnlijk compleet in de war van mijn brief. Dat hadden ze waarschijnlijk nog nooit eerder meegemaakt en dan van zo'n provinciaals advocaatje zeg!

Weken later volgde dan toch de respons; ik werd gebeld. Die man had niet één aardappel in de keel maar een stuk of drie. Hij sprak weliswaar Nederlands maar door zijn kakkineuze tongval was hij nauwelijks te verstaan. Met moeite wist hij er uit te persen dat mijn briefje toch wel erg geestig was. Hij had het dossier naar mijn kantoor gezonden en mevrouw kreeg het te veel betaalde terug, althans dat is wat ik uit een brij van woorden begreep.

Ik beheerste mij en besloot hem vriendelijk te bedanken en beëindigde het telefoongesprek.
Moi.